Koniec ery "Dlaczego... ?"

       Pytania zaczynające się od słowa "dlaczego" towarzyszą mi odkąd pamiętam.

Dlaczego on/ona mnie nie rozumie?

Dlaczego zachowałam się tak czy inaczej?

Dlaczego znów coś mi nie wyszło ?

Dlaczego nie jestem inna ?

Na studiach zaczęłam interesować się psychologią, by lepiej móc zrozumieć mechanizmy kierujące ludźmi. Pytań zadawałam coraz więcej.

Dlaczego nie wierzę w siebie?

Dlaczego się wstydzę?

Dlaczego wchodzę w relacje z nieodpowiednimi dla siebie ludźmi?

Z każdą przeczytaną książką czy artykułem byłam bliżej odpowiedzi. Gdy wydawało się, że lada chwila poznam w czym tkwi problem, znajdowałam kolejny artykuł, który stanowił coś przeciwnego, podpowiadał jakieś inne rozwiązanie. I znów nie byłam pewna dlaczego jest jak jest? Czy to jakieś przeżycia  z dzieciństwa, czy słowa kogoś bliskiego sprawiły, że zachowuję się tak czy inaczej. Wciąż nie wiedziałam dlaczego nie idzie mi tak jak bym chciała, dlaczego nie jestem taka, jaką chciałabym być. Im więcej o tym myślałam, czytałam i im więcej o tym rozmawiałam, również ze specjalistami tym więcej było pytań. Bo nawet gdy udało mi się znaleźć odpowiedź na jedno z "dlaczego ?",  to na jego miejsce pojawiało się kilka kolejnych.

Dlaczego wcześniej na to nie wpadłam?

Dlaczego przez lata tak się zachowywałam?

Dlaczego nie zrobiłam tego czy tamtego ?

Dlaczego, dlaczego ?

I wtedy poszłam na studia z life coachingu, zaczęłam czytać trochę inne książki, interesować się rozwojem osobistym.

Nie, nie będzie to pochwała coachingu jako panaceum na wszystko, choć istotnie uważam, że coaching ma w sobie moc i pomóc może wielu ludziom. 

Dziś jednak wpis o moim „dlaczego?”.

W końcu zrozumiałam dlaczego to wszystko.

Wiecie dlaczego ?

To nie istotne. Nie ważne dlaczego. Wszystko co nieudało się w przeszłości nie ma znaczenia.

Właściwe pytanie to czego chcę w zamian ?

Co  zrobić by to zmienić ?

Co zrobić by następnym razem zachować się tak jak chcę ?

Co zrobić by nie wiązać się z toksycznymi ludźmi?

Co zrobić by pokochać siebie taka jaką jestem?

Ciągłe pytanie „dlaczego?” osłabia nas. Sugeruje, że coś jest z nami nie tak, że nie mamy wpływu na własne życie.  

Polecam książkę „ Myślenie pytaniami” Marilee G. Adams. Autor źródła wielu naszych problemów upatruje w zadawaniu sobie nieodpowiednich pytań.

Zamiast : Dlaczego mi nie wyszło ?

Co zrobić by następnym razem się udało ?

Niby niewielka zmiana, a robi ogromną różnicę.

Przestań rozpamiętywać swoje porażki i w zacznij obmyślaj plan na nowe, lepsze życie.

Nie znaczy to, że nie mamy uczyć się z przeszłości. Jednak ciągłe rozpamiętywanie co poszło nie tak, nie wnosi z reguły niczego dobrego. Podcina jedynie skrzydła.

Wstań, otrzep się i zastanów jak chcesz przeżyć resztę życia.

Zastanów się jak będzie twój następny krok. Co zrobię dzisiaj? Co zrobię jutro?

Przestań pytać „dlaczego?, zacznij pytać "jak?".

Istnieją oczywiście osoby, które bez zrozumienia swojego "dlaczego" nie posuną się do przodu.  

Dla mnie jednak jest to strata czasu.

Mam gdzieś dlaczego ?

Od dziś po prostu działam J

Nie zmieniaj siebie, zmień towarzystwo.

Ubóstwiam kontakt z ludźmi, wymiana pozytywnej energii, ciekawe historie, możliwość poznania innego spojrzenia na świat, możliwość nauczenia się czegoś nowego.

       Kiedyś było jednak inaczej. Jeszcze do niedawna nie znosiłam spotkań w większym gronie, nawet bliskich znajomych.

Aby zabrać głos w towarzystwie większym niż 3 osoby trzeba mieć dobry refleks. Szanse by coś powiedzieć mają najszybsi lub najgłośniejsi. Często obie te umiejętności występują u ludzi łącznie. Jeżeli  nie masz wystarczającej siły przebicia, możesz przesiedzieć całą imprezę milcząc, wezmą Cię wtedy za nieśmiałą lub nieciekawą osobę.

Nawet jak ktoś zada Ci pytanie wprost, nie masz zbyt wiele czasu by odpowiedzieć. Jeśli za długo się zastanawiasz, zaraz wypowie się  za Ciebie ktoś inny. Wszak wszyscy wiedzą lepiej, nawet jeśli chodzi o Twoje życie.  Jeśli uda Ci się mimo wszystko zacząć wypowiedź i tak zostanie ona brutalnie przerwana przez kogoś, kto służy dobrymi radami co powinnaś zrobić. Nie ważne, że nie pytałaś o zdanie, oni i tak uważają, że da się coś ulepszyć lub zgoła zrobić inaczej. I już piłeczka odbita, skończył się Twój czas antenowy, chyba że chcesz przekrzyczeć się ze swoim zdaniem.

Kiedyś walczyłam o swoje prawo głosu, od jakiegoś czasu zaczęło mnie to jednak męczyć.

Ludzie często nie potrafią lub nie chcą słuchać. Na warsztatach jakie prowadzę zawsze wykonujemy z grupą ćwiczenie na aktywne słuchanie. Polega to na tym, że zadajesz osobie z Twojej pary pytanie na które ma ona odpowiedzieć. Po zadaniu pytania masz zamilknąć i jedynie słuchać. Nie przerywać, nie dopowiadać końcówek, nie rewanżować się swoimi opowieściami, nie wyrażać opinii. Masz milczeć i słuchać. Nie było jeszcze grupy, w której to ćwiczenie udało by się za pierwszym razem. Szczere, prawdziwe słuchanie to umiejętność nie dana każdemu. Trzeba jej się nauczyć. Może dlatego ludzie tak często chodzą do terapeuty czy coacha. Ci ludzie potrafią słuchać.

Można się oczywiście tego nauczyć i nie trzeba kończyć studiów coachingowych, wystarczy trochę wprawy. Jednak dzisiaj chciałabym zachęcić Was do czegoś innego.

Najpierw jednak cofnę się w przeszłość, wcale nie tak daleką.

Jak spędzałam kiedyś czas ze znajomymi ?

Dużo niezdrowego żarcia, siedzenie przy stole, alkohol, papierosy i toksyczne rozmowy, w różnej kombinacji, niektórzy wszystko na raz.

O czym były rozmowy?

1)     narzekanie - na rząd, na ZUS, na służbę zdrowia, na innych ludzi, nawet na pogodę

2)   obgadywanie innych -   Kowalski to … a Nowak tamto….

3)   przechwalanie się - prawdziwe albo zmyślone osiągnięcia, udowadnianie kto ma lepiej albo gorzej, byleby mówić o sobie

A mi chciało się tańczyć….jak cudownie było by zatopić się w muzyce, tańcu i wspólnie zatracić w rytmie, falować, płynąć a potem usiąść razem przy ognisku i podziwiać chmury lub gwiazdy. Po co w ogóle się odzywać. Nie chcę rozmowy która sprawia mi ból, nie chcę udowadniać, że i ja coś osiągnęłam, nie chcę słuchać rad co powinnam robić ze swoim życiem i nie chcę obgadywać innych.

Pewnego dnia wstałam i zaczęłam tańczyć. Sama. A potem zmieniłam towarzystwo.

       Są na świecie ludzie, którzy potrafią cieszyć się życiem, nie narzekać, nie obgadywać. Teraz spędzam czas aktywnie, dziś idę na warsztaty ze śpiewu J Nie muszę udowadniać, że jestem wartościowa, nikt nie mówi mi, jak mam żyć. Cieszymy się swoim towarzystwem i wspólnie spędzamy czas. Jest przestrzeń dla każdego, każdy ma coś ciekawego do powiedzenia. A inni słuchają…tak naprawdę J

I Tobie też tego życzę J

Beata.

JAK KOCHAĆ SIEBIE Z WZAJEMNOŚCIĄ (część II) - wewnętrzny krytyk.

      Nieustannie w naszej głowie toczy się wewnętrzny dialog i  nie masz się czym martwić, nie zwariowałaś. To jak najbardziej normalne i potrzebne. Problem pojawia się dopiero wtedy, gdy zamiast nas wspierać, głos ten głównie krytykuje  i podcina nam skrzydła.

„ Jestem beznadziejna. „

„Znowu mi nie wyszło.”

„Zawsze  coś zepsuję.”

„Do niczego się nie nadaję.”

- oto przykłady zdań, którymi niektóre z nas raczą się prawie codziennie.

Nie wnikając w szczegóły dlaczego tak się dzieje, czy to wina toksycznego rodzica, krytykującego nauczyciela, traumy przeżytej w dzieciństwie czy po prostu wypracowanych schematów dobra wiadomość jest taka, że można i warto to zmienić. Zacząć traktować siebie w sposób akceptujący, wspierający .

Gdy dziecko uczy się chodzić choćby upadało setny raz  nikt nie powie, że się do tego nie nadaje i powinno dać sobie spokój.

Gdy przyjaciółka przychodzi do Ciebie wyżalić się, bo znowu coś jej nie wyszło nie mówisz, że jest beznadziejna i powinna zająć się czymś innym.

Dlaczego więc siebie traktujesz inaczej? Dlaczego nie pozwalasz sobie na błędy, nie pocieszasz jak coś Ci się nie uda ?

Łatwo jest pisać, ale jak to zrobić ?

POMYSŁ NR.1

Poćwicz najpierw na sucho.

Przypomnij sobie sytuację, w której coś Ci nie wyszło i była to ewidentnie Twoja wina.  Potraktowałaś siebie ostro i krytycznie jak zwykle ?

A teraz weź kartkę papieru i napisz do siebie wspierający list.

Co powiedziałabyś przyjaciółce gdyby przyszła do Ciebie w takiej sytuacji? Jak chciałabyś by ktoś bliski wspierał Ciebie ? Pochwal się za to, że się starałaś, przypomnij sobie podobne sytuacje w których odniosłaś sukces. Napisz kilka miłych słów na swój temat by się pocieszyć tak, jak zrobiłabyś to dla kogoś bliskiego.

Pisz jak najczęściej takie listy, aż zaczniesz zwracać się do siebie z większą empatią.

POMYSŁ NR. 2

Bądź swoim adwokatem.

„Nigdy mi się nie udaje ! ”

„Zawsze zachowuję się w ten sposób ! ”

Gdy dopadają Cie takie myśli trudno przypomnieć sobie coś pozytywnego na swój temat. Jednak gdy emocje opadną, gdy już wybaczysz sobie swój błąd, zastanów się na spokojnie jak radziłaś sobie kiedyś w podobnych sytuacjach. Oceń trzeźwo jak zrobiłby to profesjonalny prawnik czy rzeczywiście „ zawsze” i czy to prawda, że „nigdy”. Jeśli trzeba przeanalizuj całe swoje życie, na pewno kiedyś Ci się udało.  Zapisz wszystkie sytuacje jakie przyjdą Ci do głowy. Następnym razem zanim zaczną dopadać Cię czarne myśli przypomnij sobie a najlepiej przeczytaj te listę. Tak, teraz nawaliłam ale wtedy i wtedy mi się udało . Każdy ma prawo do błędów i gorszych dni.

POMYSŁ NR. 3

Dziennik wdzięczności to polecana wszędzie metoda na docenianie tego co się ma, co w konsekwencji znacząco zwiększa poczucie szczęścia.  Działa również doskonale na okiełznanie wewnętrznego krytyka. Dziękuj sobie codziennie choćby za najmniejsze sukcesy. Jeżeli nad czymś pracujesz, doceń każdy mały krok. Doceń, że posprzątałaś, mimo że Ci się nie chciało, że nie nakrzyczałaś na dziecko, mimo iż miałaś na to ochotę. Codziennie robisz, lub nie robisz wiele rzeczy, z których możesz być dumna. Zauważ je. Taka postawa sprawi, że spojrzysz na siebie bardziej przychylnym okiem.

PAMIETAJ:

      Wewnętrzny krytyk chce Twojego dobra, ostrzega Cię przed niebezpieczeństwem, nie chce byś znowu cierpiała. Nie chce Cię skrzywdzić ani zranić. Krytykując Cię, komunikuje się z Tobą w jedyny znany mu sposób.

To od Ciebie zależy czy nauczysz go innej metody czy nie. Spraw by Cię wspierał i podnosił na duchu, a uwagi przekazywał w konstruktywny sposób.

Bądź swoją przyjaciółką :)

A gdyby tak czytać tylko dobre wiadomości ?

       Od dawna miałam problem ze słuchaniem i czytaniem informacji w mediach. W moim odczuciu zbyt wiele w nich agresji i przemocy. Nic tylko ktoś kogoś oszukał, zabił, zgwałcił itp. itd. Nie słuchałam wiadomości, nie czytałam gazet bo mnie po prostu  dołowały. Wzbudzały we mnie złość i strach. Ponieważ jednak miałam przekonanie, że powinnam być na bieżąco raz na jakiś czas włączałam telewizor, by posłuchać co dzieje się w świecie. Pech chciał, a może tak po prostu jest , że zawsze trafiałam akurat na informacje wyjątkowo drastyczne. Pewnego dnia gdy po raz kolejny zmusiłam się by nie odstawać od reszty społeczeństwa, podano informację, że terroryści obcięli zakładnikowi głowę.

Tego było już za wiele. O nie, pomyślałam, wystarczy . Po co mi to, co daje mi ta informacja. Ktoś kiedyś powiedział, że każde działanie powinno mieć jakiś cel ? Na co mi wiedza o takim okrucieństwie ?

Już słyszę wzburzone głosy, że trzeba się orientować, że nie będę miała o czym z ludźmi rozmawiać.

No cóż, czy ja chcę rozmawiać o obciętych głowach ? Zdecydowanie nie. Jeżeli taki ma być temat rozmów z ludźmi - zostanę pustelnikiem, trudno. Nie rozmawiamy w domu o okrucieństwie, o podłości, o nienawiści. Nie znaczy to, że udaję, że nic takiego nie ma miejsca. Wiem że zło istnieje, istniało od zawsze i istnieć zawsze będzie. Przestrzegam moje dzieci by były ostrożne, rozważne, że mogą się z czymś takim spotkać. Jednak słuchanie o tym codziennie wypacza obraz rzeczywistości. Powinna być pokazana również druga strona medalu. Codziennie z rąk bandytów giną ludzie ok, codziennie jednak wydarza się wiele pięknych sytuacji, wielu cudownych, bezinteresownych i dobrych ludzi jest na świecie również, nie wiem nawet czy nie więcej. Czemu nie mówimy o nich codziennie tak jak o oszustwach i rozbojach, czemu nie radujemy naszego serca całym pięknem otaczającego świata? Dobroć, miłość uskrzydlają. Słuchając o nich chcemy innych naśladować i sami przekazujemy je dalej. Słuchając zaś jacy inni są podli i okrutni zamykamy się w sobie i warczymy na każdego, traktując jak potencjalne zagrożenie.

I wtedy w moim życiu pojawiliście się Wy – portal DOBRE WIADOMOŚCI.

Jeden z pierwszych artykułów jaki przeczytałam 2 lata temu był o rodzicach, którzy by pomóc swojej córeczce znieść ciągłe wyśmiewanie przez ludzi spowodowane jej dużymi znamionami na skórze, sami wytatuowali sobie podobne na nogach.  Wzruszyłam się do łez. To jest dopiero miłość, pomyślałam.

http://dobrewiadomosci.net.pl/1074-rodzice-wytatuowali-sobie-zmiany-na-skorze-aby-ich-corka-nie-czula-sie-inna/

Kolejny był o nie lubianym przez kolegów w klasie chłopcu, do którego nikt nie przyszedł na urodziny. Mama zamieściła na FB smutny list na ten temat i w odpowiedzi połowa mieszkańców  miasteczka przyszła z prezentami do chłopca. Mały cieszył się ogromnie, zwłaszcza, że przyjechali też strażacy swoim wielkim wozem. To były jego najlepsze urodziny w życiu.

http://dobrewiadomosci.net.pl/1069-wyjatkowe-urodziny-szesciolatka/       

                                                                                  

Codziennie przeczytać u Was można, jak wiele dobrych rzeczy dzieje się na świecie.

Zamieściliście też cudowny artykuł w którym naukowcy wyjaśniają, jak szkodliwy dla ludzi jest wpływ drastycznych informacji. Samo czytanie powoduje dekoncentrację, stres i lęki nie mniejsze niż podczas prawdziwych przeżywanych przez nas tragicznych wydarzeniach. Wiadomości „śmieci” obciążają naszą pamięć, zabijają kreatywność. Mniej niż godzina dziennie złych informacji, powodowała u badanych silny stres.

Miałam więc rację nie chcąc tego słuchać, co udowodnili naukowcy.

http://dobrewiadomosci.net.pl/198-wiadomosci-ktore-czytamy-maja-wplyw-na-nasze-zdrowie/

Wasz portal stał się dla mnie skarbnicą nie tylko dobroci, ale i informacji o świecie. Poszerzyłam bardzo swoją wiedzę, zainteresowałam się nowymi, nudnymi dla mnie wcześniej dziedzinami, ponieważ na swojej stronie podajecie też informacje o „dobrych” wynalazkach, miejscach czy  osobowościach. 

Uwierzcie mi … mam o czym rozmawiać z ludźmi.

Jakiś czas temu odbyłam rozmowę z bliskim znajomym, który przez pół godziny przekonywał mnie, że powinnam interesować się pewnymi sprawami. Że gdyby tak jak ja nikt nie słuchał co się dzieje, świat stał by w miejscu i było by jeszcze gorzej.

Zapytałam go :

A co Ty zrobiłeś, by poprawić sytuację o której tak dużo wiesz ?

Cisza….

Nie trzeba znać całego zła, by czynić dobro. Zdobywanie wiedzy na ten temat to w moim odczuciu tylko strata czasu. Lepiej spożytkować go na robienie czegoś dobrego. Ponadto jak pisałam wyżej wiedza ta dołuje nas, zabija naszą kreatywność, wzbudza lęk.

Lepiej więc wyłącz telewizor, odłóż gazetę i zrób coś ciekawego lub pożytecznego.

Dziś nie muszę już czytać dobrych wiadomości, choć robię to nadal, by wzmacniać swoją wiarę w ludzi i ładować się pozytywna energią. Mogę ją potem przekazywać dalej.

Dziękuję Wam DOBRE WIADOMOŚCI, róbcie swoje.

Beata 

JAK KOCHAĆ SIEBIE Z WZAJEMNOŚCIĄ – część pierwsza.

Prowadziłam niedawno warsztaty pod tym właśnie tytułem.  Gdy na koniec  jak zwykle poprosiłam o  sugestie czy jest coś, co można by następnym razem zrobić  lepiej, usłyszałam, że warsztat powinien być dłuższy.

Temat jest niezwykle szeroki a zapotrzebowanie ogromne. Co jakiś czas kobiety z którymi pracuję pytają mnie, jak pokochać siebie, jak zwiększyć poczucie własnej wartości?

   Kochanie siebie to moim zdaniem podstawa wszystkiego. Udany związek, satysfakcjonujące relacje z innymi, rodość z tego co się robi - wszystko to jest niemożliwe, jeśli siebie nie kochasz. Tylko co to właściewie znaczy ? Po czym to poznać ?

Na temat poczucia własnej wartości napisano wiele poradników, jednak nie każda z nas wie tak naprawdę na czym polega różnica między samooceną a poczuciem własnej wartości, jak to zmierzyć oraz jak wzmocnić.

Postanowiłam  podzielić się z Wami swoimi przemyśleniami na ten temat.

Po pierwsze :

JESTEŚ CUDEM.

Tak Ty, każdy z nas. Nie dlatego, że jesteś taka wspaniała, nie dlatego, że zrobiłaś coś wyjątkowego tylko dlatego, że jesteś i już. Tylko tyle lub aż tyle.

Zrozumienie tego to moim zdaniem najważniejszy krok do prawdziwego pokochania siebie.

Już słyszę te głosy oburzenia.  Jaki ze mnie cud, co najwyżej cudak jakiś. Prawie każda z nas ma listę rzeczy, które są do poprawy, które sprawiają, że daleko nam do ideału.

Cofnijmy się jednak wstecz. Zaraz po tym jak się urodziłaś. 

Ludzie podziwiają noworodki, zachwycają się nimi niezależnie od tego czy skórę mają gładką czy pomarszczoną, czy mają piękne czarne loczki czy są kompletnie łyse. Nie ma znaczenia jaki mają nos, nie przeszkadza to, że mają odstające uszy czy jakiś inny „defekt”. Nie ma też znaczenia, jak się zachowują. Niezależnie od tego czy grzecznie leżą w łóżeczku czy drą się na całe gardło wszyscy wpatrzeni są w noworodka jak w obrazek. Cud narodzin, idealne dziecko.

Idylla taka trwa jakiś czas, zachwycamy się każdym uśmiechem, ruchem, pierwszym słowem, nawet zrobiona przez dziecko kupa jest dla wielu powodem do radości .

Działa to również w drugą stronę. Te z was które mają dzieci wiedzą, że na początku dla dziecka jesteśmy idealne. Nie ma znaczenia jak wyglądasz, czy jesteś gruba czy chuda, czy włosy masz jasne czy ciemne.  Nie ma nawet znaczenia czy je umyłaś. Dla dziecka jesteś najcudowniejszą mamą na świecie tylko dlatego, że jesteś.

Dopiero później uczymy ich czegoś zgoła innego.

Zaczyna się miłość warunkowa. Zaczyna się ocenianie, porównywanie do innych. Powstaje przekaz, że na miłość trzeba sobie zasłużyć. Część z nas była tak traktowana w dzieciństwie, część z nas traktuje tak swoje dzieci. To jeden z powodów narodzin wewnętrznego krytyka, który potem będzie brzmiał w naszej głowie za każdym razem jak zrobimy coś, co w naszym odczuciu jest nie tak.

Nie chodzi o to, by postawić siebie na piedestale, wielbić każde słowo czy gest oraz uważać się za kogoś lepszego od innych. Chodzi o to by pamiętać, że niezależnie od tego jak wyglądamy, jak się zachowujemy i czy nam wychodzi czy nie, zasługujemy na miłość. Chodzi o to by doceniać również to, że się staramy a nie tylko krytykować za to, że „znów” się nie udało.

Ale o tym w kolejnym wpisie o wewnętrznym krytyku, którego warto okiełznać by nie zatruwał nam życia .

Pozdrawiam.

Beata

Jak wstawać z radością ?

„Znowu do tej cholernej roboty.”

„Kolejny nudny dzień.”

„Codziennie to samo, praca, dom, dzieci.”

„Niech już będzie weekend.”

„Dajcie mi wszyscy święty spokój.”

Brzmi znajomo? Powtarzasz to sobie często leżąc rano w łóżku, w drodze do toalety, robiąc śniadanie sobie lub innym. Nie chce Ci się wstać, nie chce Ci się nigdzie iść. Codzienność, życie.

A gdyby tak budząc się rano zadać sobie pytanie ?

CO CIEKAWEGO LUB POŻYTECZNEGO MOGĘ DZISIAJ ZROBIĆ ?

Powtarzaj to za każdym razem, gdy odechce Ci się funkcjonować, gdy dzień znów zacznie robić się nudny, szary i monotonny.

Co ciekawego lub pożytecznego mogę dzisiaj zrobić ?

I tylko tyle. Spróbuj proszę J

Twoje pytanie na dziś:

„Co ciekawego lub pożytecznego mogę dzisiaj zrobić ?”

Miłego dnia.

Beata

Fabryka hormonów szczęścia.

„Wszystko to chemia” mawiała moja nauczycielka w szkole średniej. Studiując tę dziedzinę upewniłam się, że miała rację. Porzuciłam jednak nauki ścisłe by zająć się psychiką człowieka, rozwojem osobistym i psychologią pozytywną.  Temat chemii wrócił jednak jak bumerang. Hormony – no nie, pomyślałam, tu też ? Wierzę w wolną wolę, w to, że decydujemy jakie jest nasze życie i że to od nas zależy, jak je przeżyjemy (nie wliczając pewnych czynników zewnętrznych od nas niezależnych). Czytając kolejne publikacje opisujące wpływ hormonów na nasze zachowanie, zaczęłam w pewnym momencie przeżywać kryzys wartości. „Wszystko to chemia”- znów słyszałam w głowie głos mojej nauczycielki.

Endorfiny - potocznie nazywane hormonami szczęścia powodują w nas uśmiech od ucha do ucha, uczucie przyjemności i zrelaksowania, działają również przeciwbólowo.

Oxytocyna - wyzwala potrzebę bliskości i silne przywiązanie - pewnie dlatego nazywana jest hormonem miłości.

Dopamina – pobudza fantazję, odpowiada za energię, samopoczucie, motywuje do działania, wpływa na emocje i jakość relacji z ludźmi.

Serotonina – nastraja nas radośnie.

Wydzielane hormony mają wpływ na nasze zachowanie – to fakt,  wbrew pozorom to jednak  dobra wiadomość. Możemy bowiem sami nimi sterować. Nie jesteśmy niewolnikami hormonów. Mamy pewien wpływ na to co i kiedy wydziela się w organizmie.

1.      Najprostszy i łatwo dostępny sposób to przytulanie…..

Oksytocyna jest związana z procesem porodu i karmienia. To dzięki  niej matka tak silnie przywiązuje się do swojego dziecka. Dorośli również dzięki przytulaniu pogłębiają swoje relacje uczuciowe.

Dotykanie, całowanie i przytulanie działa bezpośrednio na zdrowie człowieka. Wyzwalająca się oksytocyna wyzwala bowiem odpowiednią reakcje chemiczną, dzięki której obniża się ciśnienie krwi, co przyczynia się do zmniejszenia ryzyka występowania chorób serca, stresu i  niepokoju.

Za sprawą oksytocyny można jednak skomplikować sobie życie. Czasem ludzie mówiąc „ to tylko seks", nie zdają sobie sprawy jakie mogą być tego konsekwencje. Oksytocyna może sprawić, że po takiej przygodzie bardzo trudno będzie się rozstać. U różnych osób ilość wydzielanego hormonu może być różna,  jednak im więcej oksytocyny, tym większe ryzyko silnego przywiązania. I zasadniczo to dobrze, jednak tylko wtedy, gdy proces taki zachodzi u obojga partnerów... Zatem to nie przypadek, że przelotny związek może doprowadzić do przywiązania na lata. Pytanie, czy właśnie z tym partnerem chcesz wiązać się na dłużej ?

2.     Kolejny pomysł jak za sprawą hormonów poczuć się bardziej szczęśliwy to ruch i wysiłek fizyczny.

Jogging, pływanie, aerobic, taniec – wszystkie te aktywności powodują  produkcję endorfin. Kiedy maszerujesz, biegasz, jeździsz na rowerze czy tańczysz hormony szczęścia dodają ci energii i neutralizują negatywne skutki obciążeń na mięśnie i stawy.

Oprócz ruchu za produkcję endorfin odpowiedzialne są niektóre ostre przyprawy jak chili czy pieprz oraz czekolada. Po niewielkim nawet kawałku czekolady rośnie poziom nie tylko endorfin ale również serotoniny. Pamiętaj jednak, że kolejny kawałek może wzbudzić twoje poczucie winy i w konsekwencji osłabić dobry nastój.

3.     Seks to naturalne i całkiem przyjemne źródło produkcji hormonów.

Dopaminę produkujemy kiedy się kochamy. To hormon seksualności i życiowej witalności. Dzięki temu chce nam się żyć. Seks jest zdrowy, odpowiada za energię, samopoczucie, motywuje nas do działania, wpływa na emocje i relacje z ludźmi.  Osoby z odpowiednim poziomem dopaminy są aktywne, nie mogą usiedzieć w miejscu, są głodne wrażeń i doświadczeń.

Możemy również zwiększyć ilość tego neuroprzekaźnika stosując odpowiednia dietę. Jedz dużo warzyw i owoców, zwłaszcza bananów. Polecane są też również jagody, truskawki, żurawina, śliwki i fasola. Na wzrost produkcji dopaminy wpływa również dieta bogata w ziarna słonecznika i migdały.

Koniecznie pamiętaj też o długich spacerach. Światło oraz promienie słoneczne zwiększają wydzielanie tego hormonu. Poprawiają nasze samopoczucie i dodają energii do działania.

Jaka więc dla nas rada od hormonów – jeśli możesz jak najczęściej przytulaj i dotykaj swoich bliskich, śmiej się jak najwięcej, odżywiaj zdrowo i dużo ruszaj, najlepiej na świeżym powietrzu.

A jeśli chodzi o tytułowe zdanie :

WSZYSTKO TO CHEMIA

– wyprodukuj sobie swoje własne hormony szczęścia J