Ubóstwiam kontakt z ludźmi,
wymiana pozytywnej energii, ciekawe historie, możliwość poznania innego
spojrzenia na świat, możliwość nauczenia się czegoś nowego.
Kiedyś było jednak inaczej. Jeszcze do niedawna nie znosiłam
spotkań w większym gronie, nawet bliskich znajomych.
Aby zabrać głos w towarzystwie większym niż 3 osoby trzeba
mieć dobry refleks. Szanse by coś powiedzieć mają najszybsi lub najgłośniejsi. Często
obie te umiejętności występują u ludzi łącznie. Jeżeli nie masz wystarczającej siły przebicia, możesz
przesiedzieć całą imprezę milcząc, wezmą Cię wtedy za nieśmiałą lub nieciekawą
osobę.
Nawet jak ktoś zada Ci pytanie wprost, nie masz zbyt wiele
czasu by odpowiedzieć. Jeśli za długo się zastanawiasz, zaraz wypowie się za Ciebie ktoś inny. Wszak wszyscy wiedzą
lepiej, nawet jeśli chodzi o Twoje życie. Jeśli uda Ci się mimo wszystko zacząć
wypowiedź i tak zostanie ona brutalnie przerwana przez kogoś, kto służy dobrymi
radami co powinnaś zrobić. Nie ważne, że nie pytałaś o zdanie, oni i tak
uważają, że da się coś ulepszyć lub zgoła zrobić inaczej. I już piłeczka odbita,
skończył się Twój czas antenowy, chyba że chcesz przekrzyczeć się ze swoim
zdaniem.
Kiedyś walczyłam o swoje prawo głosu, od jakiegoś czasu zaczęło
mnie to jednak męczyć.
Ludzie często nie potrafią lub nie chcą słuchać. Na warsztatach
jakie prowadzę zawsze wykonujemy z grupą ćwiczenie na aktywne słuchanie. Polega
to na tym, że zadajesz osobie z Twojej pary pytanie na które ma ona
odpowiedzieć. Po zadaniu pytania masz zamilknąć i jedynie słuchać. Nie
przerywać, nie dopowiadać końcówek, nie rewanżować się swoimi opowieściami, nie
wyrażać opinii. Masz milczeć i słuchać. Nie było jeszcze grupy, w której to
ćwiczenie udało by się za pierwszym razem. Szczere, prawdziwe słuchanie to
umiejętność nie dana każdemu. Trzeba jej się nauczyć. Może dlatego ludzie tak
często chodzą do terapeuty czy coacha. Ci ludzie potrafią słuchać.
Można się oczywiście tego nauczyć i nie trzeba kończyć
studiów coachingowych, wystarczy trochę wprawy. Jednak dzisiaj chciałabym
zachęcić Was do czegoś innego.
Najpierw jednak cofnę się w przeszłość, wcale nie tak
daleką.
Jak spędzałam kiedyś czas ze znajomymi ?
Dużo niezdrowego żarcia, siedzenie przy stole, alkohol,
papierosy i toksyczne rozmowy, w różnej kombinacji, niektórzy wszystko na raz.
O czym były rozmowy?
1)
narzekanie - na rząd, na ZUS, na służbę
zdrowia, na innych ludzi, nawet na pogodę
2)
obgadywanie innych - Kowalski to … a Nowak tamto….
3)
przechwalanie się - prawdziwe albo zmyślone
osiągnięcia, udowadnianie kto ma lepiej albo gorzej, byleby mówić o sobie
A mi chciało się tańczyć….jak cudownie było by zatopić się w
muzyce, tańcu i wspólnie zatracić w rytmie, falować, płynąć a potem usiąść
razem przy ognisku i podziwiać chmury lub gwiazdy. Po co w ogóle się odzywać.
Nie chcę rozmowy która sprawia mi ból, nie chcę udowadniać, że i ja coś
osiągnęłam, nie chcę słuchać rad co powinnam robić ze swoim życiem i nie chcę obgadywać innych.
Pewnego dnia wstałam i zaczęłam tańczyć. Sama. A potem zmieniłam
towarzystwo.
Są na świecie ludzie, którzy potrafią cieszyć się życiem, nie
narzekać, nie obgadywać. Teraz spędzam czas aktywnie, dziś idę na warsztaty ze śpiewu
J Nie muszę udowadniać, że jestem wartościowa, nikt
nie mówi mi, jak mam żyć. Cieszymy się swoim towarzystwem i wspólnie spędzamy
czas. Jest przestrzeń dla każdego, każdy ma coś ciekawego do powiedzenia. A
inni słuchają…tak naprawdę J
I Tobie też tego życzę J
Beata.
